Huling araw ko ng voice lessons kaninang umaga. I haven’t really been enjoying my voice lessons because I felt like… it was not my thing. Nag-voice lessons lang ako kasi puno na ang waiting list para sa mga kukuha sana ng violin lessons, na ‘yun talaga ‘yung balak kong kunin. My teacher always looked like she was not eager to teach me. And that’s kinda discouraging. Wala talaga akong talento sa pagkanta, I thought. But today I did kind of good in my piece, na dalawa-tatlong buwan ko ring inulit-ulit na kantahin lingo-lingo. I never sang it as whole kasi palagi akong pinuputol kasi marami akong mali. But today was different. I got it. And my teacher’s parting words were encouraging. “Wow, very good, kuha mo na!” And before I left she said, “You know you have a good voice, you know that. Naririnig mo naman eh.” I don’t know if she just said that as some nice parting words. Pero I’ll take that as a compliment, salamat! HAHA.

Anyway, today was a perfect day to lose my umbrella. For the second time. Masarap mabasa ng ulan.

Bukas na ipapalabas ang thesis short film ni Kuya David! Gusto ko nang makita pero parang ayaw kong pumunta sa thesis defense. Nahihiya akong makita ang sarili ko. Ah, damn. Nung Lunes napanood ko sneak preview ng mga huling eksena, ‘yung rooftop scene namin ni Mara. Hindi ko natiis, parang gusto kong matunaw sa hiya. Sappy mush. Gusto kong magtalukbong sa ilalim ng kung anumang tela.

I’m having an amusing time reading various American blogs all over the internet. A lot are for US Pres. George W. Bush.

Only Americans will decide, but the entire world will inevitably and sadly be affected. What if the world could vote in the US presidential elections this November? (Hey, why shouldn’t we? None of our presidents got elected without White House blessing, ‘em meddlers). The informal poll at BetaVote.com shows Democrat Sen. John Kerry’s 86% ahead of President George W. Bush’s 16%. Of the 246 countries and territories in the poll, only 10 are for Bush, including, unbelievably, North Korea and Libya.

Sadly, almost all opinion polls I encounter in the net predict a Bush victory this November.

Anyway, a group of right-wing pro-Bush conservatives in America will release a counter-documentary against Michael Moore’s Farenheiht 9/11. It’s entitled, Celcius 41.11. Judging from the trailer, it uses the same fear-inducing tactics Bush has been using to rouse Americans into an exaggerated fear of terrorism and into support for an illegal war in Iraq. Pft, it would probably prove nothing more than… Moore was right.

However the American elections come up, very little will change. Because the same system of neocolonialism will prevail. And people will continue to hate America. And it’s not because they hate the ‘freedom’ it stands for. It’s because they love their own sovereignty and freedom.

This comment was posted a couple of days ago at this entry, which I posted a few days before the 2004 national elections.

True.

Not only do I work for the government, I work in the same office where the presidency sits.

There is a lot of hypocrisy in this government (and maybe others as well, but that’s another matter) and had been extremely disappointed that Arroyo “won” the elections.

Geeesh. Government, or rather, the people’s money and resources was used to ensure that she would win the 2004 elections. We were desperately hoping that she would make the difficult changes we need once she gets back into power but in the end, she only proved to be what she had always been like before - another politiian in the guise of reforming the goverment but never has the guts to do so.

Rebolusyon na ang kailangan ng Bayan. Hindi na sapat ang mga paglaladlad sa balita ng kabulukan ng sistema. Manhid na ang tao sa mga balitang ito, at wala na silang paki-alam kundi ang makahanap lang ng pantawid sa pang-araw-araw na pangangailan nila.

Ang karamihan ng mga burgis at mayayaman ay wala ring paki-alam sa kalagayan ng mga naghihirap na mamayan. Hindi na kailangan pa nilang pag-isipan kung saan o paano sila mabubuhay. Hindi na nila kailangan problemahin kung paano sila mabubuhay. Maaring silang umalis at mag-ibang bayan kung sawa na sila sa pamumuha dito.

- Peluka

Whether or not Peluka really works in the Office of the President, I express belief in the same doubts and disappointments. Six long years more… And we’re not even sure if it’ll all end with just another presidential election.

According to this [PS 9/24/2004, 13:21] and this [/PS] tests, I am a moderate leftist-libertarian. Mga ka-uri ni Gandhi, Nelson Mandela at ang Dalai Lama. Kaaway nina George W. Bush, Ariel Sharon at Tony Blair. Sounds good enough. [via ExpectoRANTS]

Speaking of Bush, hindi ko talaga lubos maisip kung paano namamayagpag pa rin sa politika si Bush sa Amerika. Ayaw kong manalo s’ya ulit. Pero, mukang ‘yun nga ang mangyayari sa Nobyembre. Naku po, tama na! Natural bang manhid ang maraming mga Amerikano sa mga nararamdaman ng ibang mga tao sa mundo?

Second field trip of the weekend! Dolores trail ng Bundok Banahaw sa Dolores, Quezon! Kahit pagod ako sa una kong field trip ng nagdaang araw, tumuloy pa rin ako (sayang rin ang binayad).

Nakapunta sana kami noong high school sa Banahaw. Ngunit dahil sa ilang mga magulang ng ilang mayayamang Atenista na natatakot para sa kanilang mga anak (na baka raw makidnap ng NPA, masugatan, madungisan, etc.) napilit nila ang pamunuan ng paaralan na ikansela ang field trip. Mga bwiset.

Higit dalawang oras ang biyahe papunta ng Dolores, Quezon. Nakarating kami doon, mga lampas ika-9 na ng umaga. Pagdating doon, mula sa mga komportableng bus na sinasakyan namin, lumipat kami sa mga dyip papalapit sa paanan ng bundok. Pagkarating sa isang baranggay sa paanan, ay nagsimula na kaming maglakad at umakyat.

Hindi namin inaasahan na magiging ganoon kahirap ang pag-akyat. Kung iisipin, hindi naman kami umakyat sa tuktok eh, halos paanan lang ng bundok ang inakyatan namin. Pero mahirap! ‘Kala namin may mga hagdan man lang? WALA. Puro malalaki, matatarik at madudulas na batong balot ng lumot ang kinailangan naming hakbangan at akyatin. Pero masaya. Pagdating namin sa husgado pagod na ang marami sa ‘min. Pero walang wala ang hirap ng inakyat namin sa hirap ng paglusot sa husgado. And husgado ay isang napakaliit na kuweba na linulusutan ng mga tao. Sinasabing kung ikaw ay makasalanan, mahihirapan ka at masusugatan ka sa paglusot sa husgado. So ayun, ako ang naunang pumasok.

Aba pagdating sa bukana, mukang kuweba ba iyon? HINDI! Bitak lang sa lupa and bukana. At ang husgado mismo ay serye ng mga makikitid na lusutan sa gitna ng malalaking mga bato sa ilalim ng lupa. Ikamamatay ito ng mga claustrophobic at mga takot sa dilim. Kalbaryo ang paglusot sa husgado, hindi ako nagbibiro! Maraming beses, hindi ko talaga maigalaw ang katawan ko sa SOBRANG SIKIP. Antitigas pa ng mga bato, at ayaw kong masugatan kaya napaka-napakahirap ang lumusot. Naiiyak na ‘ko at nagdarasal na talaga ‘ko ng pagpapatawad Diyos sa lahat ng kasalanan ko. Kala ko talaga hindi na ‘ko makakalabas, na mamamatay ako sa loob ng husgado! At ang dilim-dilim pa talaga kahit may mga kandilang ilinatag ang mga guide. Basta, ang hirap ilarawan ang hirap ng paglusot. Kalaunan ay nakalusot naman ang lahat ng mag-aaral sa husgado. Ang ilan may mga sugat, ang ilan wala. Tulad ko. Haha. Pawis na pawis at napakadungis namin paglabas. Doon na kami sa bukana palabas kumain ng tanghalian.

Matapos ang tanghalian, patuloy kaming nag-trek. Ngayon na man, papunta sa Sta. Lucia falls. Pag papalapit na at pababa ka na sa talon, halos 300 na napakatarik na hagdan na ang bababaan mo.

Napakasarap maligo sa batis/ilog!! Matapos kang pawisan nang husto sa pagtrek, napakaginhawa ng pakiramdam na magbabad sa napakalamig na tubig. Para kang naliligo sa menthol! It’s the most refreshing thing to do after trekking.

Pero teka, anumang ginhawa ng pagbababad sa napakalamig at preskong tubig ay mawawala rin dahil kakailanganin mong akyatin at halos 300 hakbang ng napakatarik na hagdan binabaan mo kanina. ‘Tang ina! Eh, takot pa naman ako sa matataas na lugar (acrophobic) kaya halos igapang ko na ang sarili ko sa pag-akyat dahil sa takot, hindi lang dahil sa pagod. Bagsak ka’gad ako pagkarating sa tuktok. Pawis na pawis ulit.

Ayun, matapos ‘yon, nagsimula na kaming magtrek papabalik sa baranggay na pinagbabaan namin mula sa mga dyip.

Hay. Nakakapagod. Ayaw ko na sanang pumasok nung susunod na araw (kahapon), pero pumasok pa rin ako.

First field trip of the weekend! Angono, Rizal for Araling Pilipino 12 noong Sabado, Setyembre 18. Suroy-suroy eklat-eklat, sorry nakalimutan ko ‘yung title ng field trip. Basta, suroy-suroy sa iba’t ibang mga lugar sa Angono at isang paglalakbay sa iba’t ibang rehiyon sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga pagtatanghal ng mga mag-aaral sa AP12 mula sa iba’t ibang rehiyon ng Pilipinas. Kabilang ako sa grupo ng Gitnang Luzon kahit hindi ako lumaki sa tinubuang-lupa ng aking ina sa Bulacan. Kaya puro mga masasayang mga kaibigan mula sa Gitnang Luzon ang kasama ko sa buong field trip.

Una naming pinuntahan ang Angono Petroglyph cave sa Binangonan. Sa mga kuwebang ito nakaukit ang iba-ibang mga guhit ng mga sinaunang katutubo sa lugar na ‘yon. Ito ang pinakalumang kilalang cave art carvings sa Pilipinas. Para makapunta sa lugar kinailangan naming maglakad sa isang madilim at medyo mahabang tunel sa paanan ng isang burol.

Pagkatapos pumunta ng kuwebang petroglip, bumaba kami (sakay ng dyip) sa isang napaka-tarik at nakakahilong kalsada pababa ng bundok sa mismong bayan ng Angono. Una naming pinuntahan sa bayan ang art gallery Nemiranda ng mga Miranda. Nagmasid at humanga sa mga pinta. Naaliw maglibot sa mala-labyrinth na bahay na may iba’t ibang pasikut-sikot. Ilang taon na rin ang nagdaan mula noong una akong napadpad dito dahil sa isang field trip noong ako’y nasa elementarya pa.

Matapos mamalagi sa Nemiranda, nagtungo naman ang lahat sa museo ng pamilya Blanco. Naalala ko na nakapunta na rin pala ako roon noong nasa elementarya pa ako. Pero kahit ikalawang beses ko nang pagbisita roon, napanganga pa rin ako sa hanga. Ang galing-galing-galing-galing ng mga Blanco!! Higit pa d’yan ang nais kong sabihin sa paghanga pero wala na ‘kong maisip na iba pang salita.

Pagkatapos bumisita sa Museo Blanco, nagtungo ang batalyon ng mga mag-aaral ng AP12 sa parke sa harap ng munisipyo at saka naghanap ng mabibiling mga pagkain. Hindi ako nagbaon ng tanghalian kaya nagliwaliw rin ako kasama ng ilang mga kagrupo sa paligid ng poblacion. Wala kaming mahanap na Jollibee! Haha. Wala kaming mahanap na kahit anong fastfood na malapit sa munisipyo. Habang nagtiis na lang sa pamimili ng tinapay ang ilan kong kagrupo, naisip kong magtangkang pumasok sa looban ng isang maduming eskinita sa tabi-tabi at nakahanap ako ng karinderya. Haha, swak! Nakabili ako ng dinuguan at ginataang langka. S’yempre may kanin. At 25 pesos lang ang nagastos ko. Definitely better than Jollibee.

Ang huling destinasyon namin ay ang bahay ni Orville Tiamson. Doon sa kanyang hardin nagtanghalian ang mga mag-aaral ng AP12. Kahit na mukang kulang-kulang ang pagkain, nabusog pa rin kami. Nakatikim din ako ng iba’t ibang putahe mula sa iba’t ibang rehiyon sa Pilipinas, salamat sa mga nagdala.

Matapos kumain ay nagtanghal na ang mga mag-aaral mula sa grupo ng iba’t ibang rehiyon sa Pilipinas. Nakaka-aliw talaga! Ang sarap palang mag-aral sa UP na alam mong ang dami-daming pinagmulan ng mga kamag-aral mo. Halos lahat ng rehiyon sa Pilipinas ay may kinatawan na grupo. Nakakaaliw makinig sa salita nila, kahit hindi ko maintindihan. Masaya.

Kami sa grupo ng Gitnang Luzon, nagtanghal lang kami ng ilang kantang Kapampangan (Eku Pa Kelingwan, Ati Ku Pung Singsing), Ilokano (Manang Biday) at malamang Tagalog (Magtanim ay ‘Di Biro). Sobra talaga akong naaliw nung kumakanta ako ng Kapampangan. Kahit alam kong mababaw na parang nursery rhyme lang ang kinakanta namin, ang saya pa rin.

Masaya maging bahagi ng lahing Pilipino. Mabuhay! Hehe…

Kay init-init tapos uulan. Nakakabuwisit. Pero kahit commuter na ako ngayon, mas gusto ko pa rin ang umuulan kaysa sa maaraw tuwing nagcocommute ako. Mas malamig at mahangin. Mas nagiginhawaan ako sa mga paglalakad na ginagawa ko araw-araw.

Nung Lunes, naiwan ko ang filer envelope ko sa isa kong klase ng umaga. Hapon na nung napansin kong nawawala ko ‘yun. Shit, eh dun nakalagay ang mga readings, drafts at ang napaka-importanteng form-5 ko na mas mahalaga pa sa school ID. Buti na lang pagdating ko sa silid ng klase ko nung umaga, andun pa s’ya. Naka-display. Ang nakakahiya d’yan, ‘yung filer envelope ko na iyon ay kulay purple at pink na may mga guhit ng cute na monkey na ang pangalan ay Cheeky. Yuck. Shit. Lantaran pa ang pangalan ko dun. Nakakahiya! Hindi sa mahilig ako sa mga bagay na kulay purple at pink pero nabili ko ‘yun kasi ‘yun na lang ang natitirang uri ng filer envelope noon sa tindahan ng school supplies. Nakakahiya!

Nung Martes, kanselado ang dalawa kong klase sa araw na ‘yon. Whoo! Kaya, ginugol ko na lang ang oras ko sa pamamahagi ng primers ng minumungkahing bagong UP Charter ng university student council. Sa Mass Comm ako nag-distribute. Buti naman wala akong tibak na nakasalubong. Hm, siguro may nakasalubong nga ako, buti na lang ‘di nila ako inaway. ‘Wag po, volunteer lang ako ng student council!

Nung Miyerkules, nakaroon ng org picture taking. Dahil dalawa na orgs ko, kasama ako sa dalawang org pics. Sa gitna ng dalawang picture taking, dumalo ako sa KAS 1 quiz bee sa Palma Hall. Teka, sino ba nagsabing magaling ako sa kasaysayan ng Pilipinas? Pang-walo lang kami sa labing-limang grupong kalahok.

Kahapon, ordinaryong araw. Imbes na tumambay sa tambayan, ginugol ko ang dalawang oras na free time ko sa library. Nakatulog. Pagkagising ko, sobra akong natatae, pero may PE pa ‘ko kaya tiniis ko na lang. Buti na lang hindi kami naghabulan ngayon sa Phil. Games. Pagkatapos nun, nahirapan akong magcommute at maglakad pauwi! Parang… Uggh, lalabas na! Yuck, haha, kadiri. Pasensya na.

Wala akong hilig sa cellphone. Ang cellphone ko, mga tatlong taon ko na ginagamit. At hindi naman ako nanghihingi ng kapalit, kasi wala naman akong pakialam sa camera o anumang extra features. Bukod sa ‘di ko kailangang magka-camera sa cellphone, kung sakali man, ‘di ko iaasa sa cellphone ang mga ‘yon. May computer at digicam ako.

Kahiya-hiya nga cellphone ko eh. Sa luma ng sim card ko, hanggang 10-15 lang na mensahe ang naitatago ko. Tapos ang phonebook ko, 100 contacts lang ang kaya, kaya ang laman ng inbox ko, puro mga text ng mga taong hindi naka-store sa phone book ko. At tuwing may magtetext sa ‘kin na alam kong para sa ‘kin pero wala sa phone book ang nagpadala, kinakailangan ko pang tumingin listahan ko ng mga contacts na nasa papel at sa ganung paraan ko lang malalaman kung sino man ‘yong nagtext. Madalas, tuwing may magtetext sa ‘kin nang may follow-up, hindi ko napapansin kung aling text ang may kinalaman sa alin kaya madalas akong nalilito at nanghuhula kug sino ang nag-text o kung nag-text ba s’ya sa ‘kin kanina o ano. Pathetic talaga. Pero okay lang. Wala talaga akong hilig sa cellphone. Basta nakaka-text saka tawag ako, okay na. Kaya kung medyo sabog akong mag-reply, ‘wag na kayong magtaka.