Noong Biyernes, nagtungo ako sa mall nang mag-isa para bumili ng pangregalo sa kaisa-isa kong inaanak, na anak ng pinsan ko. Nothing interesting about that. Pero para pumunta ako ng mall, ay sumakay ako ng FX sa kauna-unahang pagkakataon. Kay laki palang ginhawa kumpara sa dyip. At hindi pa gaanong kamahalan (for now?).

Mga Powerpuff Girls na libro ang binigay ko sa inaanak ko. Dahil gusto kong makahiligan niya ang pagbabasa. Ika-7 kaarawan nga pala ang ipinagdiriwang niya kahapon sa bahay ni Lolo sa Amadeo. Siyam na taong gulang ako nang maging ninong niya ako sa binyag niya noong 1997. Sagwa nga eh, hindi ko ramdam ang pagiging ninong. Labing-anim na taong gulang palang ako ngayon tapos 7 years-old na siya. Para lang akong kuya. At siguro pansin din ng inaanak ko ang kasagwaan ng sitwasyon. Pero mas masagwa ang ginagawa niya. Aba, hindi siya nagmamano sa ‘kin, ni hindi niya ko sinasagot tuwing may itatanong ako. Parang hindi ninong ang tingin at turing niya sa ‘kin. Hindi ko siya masisisi. Pero okay lang.

In other news, we’re going on a short trip to Beijing next week! I dislike “cheap” package tours, pero wala akong magagawa, ‘yun ang kinuha ng mga magulang. P’wede na.

This entry was posted on Sunday, October 24th, 2004 at 10:26 am and is filed under Home & Family . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.