Sigaw. Pinanood ko ‘tong mag-isa kasi ayaw akong samahan ng nanay ko sa loob. First showing ang pinasukan ko kaya halos walang tao sa loob ng malaki, malamig at madilim na sinehan. Walang katao-tao sa harap ko. At ang pinakamalapit na tao sa likod ko ay sampung metro ang layo. Naks, AYOS! Ang creepy. Tamang tama, at horror ‘tong papanoorin ko, sabi ko sa sarili ko.

So nakakatakot nga ba ito? Hindi ako sumigaw, pero ‘yon ay dahil, aaminin ko, tinakpan ko ang mga mata at tenga ko makailang beses kasi nakakakilabot talaga. Lalo pa nga’t mag-isa lang ako at halos walang katao-tao sa sinehan! Ayos talaga ang timing at puwesto ko sa panonood!

Walang bago sa kuwento ng pelikulang ‘to. Predictable ika nga ng ilan. Hindi matahimik ang kaluluwa ng mga namatay kaya binabagabag nito ang mga buhay at kailangang solusyunan ng mga pinagpaparamdamang buhay ang problema ng patay. Pero naisip ko, eh talaga namang maraming “horror” movies ang gumagamit ng plot na ganoon. Nasa treatment lang ‘yan ng direktor. At para sa ‘kin eh mahusay-husay naman ang ginawa ni Yam Laranas.

Excellent cinematography, outstanding for a mainstream Filipino film. Bihirang akong makakita sa mga mainstream Filipino films ng estilo ng pagkuha ng eksena na tinahak ng Sigaw. Galing! Ayos na ayos sa ‘kin ang lighting at camera angles na ginamit (haha, kala mo kung sino akong marunong nun eh). Wala na ‘kong masabi. At ang sound, ayos din. Ginamit talaga ang pagka-Dolby surround nito at may pa-effect effect pa ang tunog sa ibang mga kakilakilabot na eksena. Kung teknikalidad lang ang basehan ng pagpili ng Best Picture, ito na ‘yon!! ‘Di na ko umaasa sa iba pang ‘di ko pa napapanood.

Nagustuhan ko rin ang pagganap nina Iza Calzado bilang kawawang asawa at Jomari Yllana bilang basagulerong mister (literally). Kung hindi mapolitika ang pagpili ng Best Actress, malakas para sa akin ang laban ni Iza Calzado. (Yeghck! showbiz talk!)

Singit ko lang ‘tong dialogue na ‘to, kasi mula sa takot eh bigla akong napatawa nito nang malakas.

PINKY (Angel Locsin): Nakita ko ‘yung bata… duguan ang ulo.
MARVIN (Richard Gutierrez): (very serious tone) Malay mo, ketchup lang ‘yon…
PINKY: Sira ka ba? Ba’t maglalagay ng ketchup sa ulo ‘yong bata?!

Hahaha!! Antanga! Medyo may sira nga ang character ni Richard Gutierrez. Andami na niyang nararanasang hindi niya mapaliwanag sa lumang-luma at haunted na apartment building na ‘yon, eh ayaw pa niyang umalis. Pero ayos lang ‘yon, may taong ganon talaga.

My rating: 7/10

This entry was posted on Wednesday, December 29th, 2004 at 5:21 pm and is filed under Movie Babble . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.