naalala ko nung thesis days ko. kapag sobrang ngarag na ako at kapag sumasakit na ang ulo ko sa mga kailangang tapusin, pupunta lang ako sa MCO tambayan para mag-destress. nakakatuwa dahil laging may mga taong handang makinig sa mga rants ko at may mga taong handang magbigay ng encouraging words sa akin. kung wala ang MCO nun siguro eh naloka na ko dahil sa tensyon at pressure that time.

at dahil sa org na to nakatagpo ako ng mga totoong tao na naging nga totoong kaibigan ko hanggang ngayon, kahit nasa iba’t ibang sulok na ng Pilipinas at iba’t ibang timezone ng mga buhay dahil sa trabaho.

parang blog entry na din to ah. =)